Mula kay Quezon hanggang Ngayon: Bakit Hindi Sapat ang Self-Rule

Ang Bisyon ni Quezon para sa Sariling Pamahalaan

Nang bigkasin ni Manuel L. Quezon ang kanyang tanyag na linya, sinabi niya ito sa panahong nasa ilalim pa ng mabigat na impluwensya ng kolonyalismong Amerikano ang Pilipinas. Ang kanyang damdamin ay malinaw—ang Pilipino mismo ang dapat mamahala, kahit pa ito’y puno ng pagkakamali at kahinaan. Para kay Quezon, ang kalayaan ay higit na mahalaga kaysa sa kaayusan na ipinapataw ng banyaga.
Noong panahong iyon, ang mga intelektuwal at estadista ay naglilingkod pa para sa interes ng bayan. Kahit may kakulangan, ang mga pinuno noon ay may malasakit sa nasyon at naniniwalang ang tunay na kasarinlan ay may kasamang sakripisyo at disiplina.

Ang Suliranin ng Dinastiyang Pulitikal

Ngayon, halos isang siglo na ang lumipas, lubos nang nagbago ang sitwasyon. Ang mga dinastiyang pulitikal ang nangingibabaw sa pambansa at lokal na pamahalaan, marami sa kanila ay nag-ugat pa noong panahon bago ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig at Commonwealth. Ang mga pamilya tulad ng Roxas, Osmeña, Laurel, at maraming iba pang mga lokal na angkan ay nakapagtatag ng kanilang kapangyarihan at ipinapasa ito sa mga susunod na henerasyon sa loob ng kani-kanilang pamilya.
Ang pagpapabaya sa pag-usbong ng mga dinastiya ang nagpahina sa demokrasya. Sa halip na magkaroon ng umiikot at pananagutan ng pamumuno, naging mana-mana ang posisyon at kapangyarihan. Hindi naisip nina Quezon at ng kanyang mga kapanahon kung gaano kalalim ang magiging impluwensya ng mga pamilyang ito—o marahil ay tahimik nilang tinanggap ang mga ito bilang bahagi ng politika.

Manual Quezon (kaliwa) at Sergio Osmena.

Sobra Bang Idealistiko si Quezon?

Posibleng masyadong mataas ang pag-asa ni Quezon sa kakayahan ng Pilipino na ayusin ang masamang pamamahala. Ang kanyang optimismo ay nakabatay sa ideya na pipiliin ng mga mamamayan ang tama at pananagutin ang mga pinuno. Ngunit ang pagsulpot ng korapsyon, nepotismo, at patronahe sa politika ay sumira sa ganitong pananaw.
Sa kasalukuyan, sa halip na mga lider na may talino at malasakit, madalas nating makita ang “nepo parents and babies” na namamana ang posisyon nang hindi ito pinaghihirapan. Ginagawang parang negosyo ang pamahalaan, at patuloy na pinapakinabangan ang sistemang may ilang porsiyentong kickback—isang bagay na kabaligtaran ng inaasam ni Quezon.

Presidente Quezon sa hagdanan ng Malacañang.

Magulong Pamahalaan o Kolonyalismo?

Gayunpaman, may katotohanan pa rin sa diwa ng sinabi ni Quezon—na mas mainam ang sariling pamamahala, kahit magulo, kaysa sa pamumuno ng banyaga. Ang kolonyalismo, gaano man kaayos, ay nangangahulugang kawalan ng dangal at kakayahang pumili para sa sarili. Para sa mga Pilipino noong dekada ’30, ang kalayaan ay higit pa sa pulitika; ito’y pagbawi ng identidad, kultura, at dangal bilang isang bansa.
Ang problema ay hindi ang kanyang pagbibigay-diin sa kasarinlan kundi ang kakulangan ng mga pang-kontra laban sa pang-aabuso. Dahil walang matibay na batas laban sa dinastiya, kulang sa mekanismo laban sa korapsyon, at mahina ang kultura ng pananagutan, naging madali para sa iilan ang samantalahin ang sistemang ipinaglaban ng marami.

Nilagdaan ng Pangulo ng Pilipinas na si Manuel L. Quezon (gitna) ang Women’s Suffrage Bill

Ang Pananagutan ng mga Naunang Pinuno

Isang masakit na katotohanan na may bahagi ng kasalanan sina Quezon at ang kanyang mga kapanahon. Sa hindi pagtutok sa pagpigil sa dinastiyang politikal, hinayaan nilang mapirmi ang kapangyarihan sa iilang pamilya. Sadyang binale-wala man o hindi, sila mismo ang naglatag ng pundasyon ng kasalukuyang kalakaran.
Kung mas pinahalagahan nila ang batas laban sa dinastiya, ang merit-based na pamumuno, at mas malakas na edukasyong sibiko, baka iba ang takbo ng demokrasya ngayon. Sa halip, iniwan nilang bukas ang pinto para sa pang-aabuso.

Ang welcome statue ni Pangulong Manuel Quezon sa Quezon Memorial Circle.

Mga Aral para sa Kasalukuyan

Nahaharap ngayon ang Pilipinas sa kabalintunaan na hinulaan ni Quezon: pamumuno sa sarili, ngunit kadalasan ay nasa anyo ng pamamahala na nagpapahirap sa halip na tumutulong sa mga mamamayan nito. Ang tanong ay hindi na kung sulit ba ang pagsasarili—napatunayan na ito ng kasaysayan. Sa halip, ang hamon ay kung mapapaunlad ng mga Pilipino ang kanilang kulturang pampulitika upang makalaya mula sa dinastikong pulitika at sistematikong katiwalian.
Kailangan nito ng higit pa sa halalan. Kinakailangan ng mas mataas na antas ng pananagutan, mas matibay na edukasyon, at mga repormang huhubog sa isang sistema kung saan ang paglilingkod ay tungkulin at hindi pribilehiyong minamana.

Parehong Tama at Mali si Quezon

Si Manuel L. Quezon ay parehong tama at mali. Tama siya sa pagtataguyod ng kasarinlan, sapagkat ang kalayaan ay isang kayamanang walang kapantay. Ngunit mali siyang isipin na sapat na ang sariling pamahalaan upang magbunga ng mabuting pamumuno kung hindi iaalis ang ugat ng dinastiya at kaisipang pansariling interes.
Habang humaharap ang bansa sa hinaharap, dapat pag-isipan ng mga Pilipino ang karunungan at pagkukulang ni Quezon. Ang tunay na sukatan ng kasarinlan ay hindi lamang ang pagkakaroon ng mga pinunong Pilipino, kundi ang pagkakaroon ng mga pinunong tapat at tunay na maglilingkod sa bayan.

Nipino.com is committed to providing you with accurate and genuine content. Let us know your opinion by clicking HERE.