Ang Pagtatagpo Namin ng Isang Batang Nagbebenta ng Rosas sa Malate

ANG UNANG GABI KO SA PAGBABALIK GALING SA PAGTATRABAHO SA BARKO

Pagkatapos ng pitong buwang kontrata sa isang Italianong barko, sa wakas ay nakabalik din ako sa Pilipinas. Pagod ako, pero sabik. Matapos ang ilang buwang halos laging nasa dagat, sa mga alon, at sa katahimikan, ang gusto ko lang ay huminga nang malaya—tumawa, magpahinga, at maramdaman ulit na tao ako.
Kaya noong unang gabi ko, nagpasya akong lumabas sa paborito kong lugar sa Malate, Manila. Kasama ko ang pinsan ko, at pumwesto kami sa isang maliit na bar sa bangketa—isa sa mga paborito kong ambience. Nasa labas ka, may pagkain, may malamig na beer, at may mga taong dumaraan na para bang ang lahat ay may kani-kaniyang kwentong gustong takasan o ipagdiwang.
Alas-diyes y medya na siguro noon, pero normal lang iyon sa Malate. Parang lungsod na walang tulugan—matao, maingay, puno ng ilaw, ng musika, ng buhay.

ANG MALIIT NA BATA AT ANG MGA ROSAS

Habang nagkukwentuhan kami ng pinsan ko, lumapit sa amin ang isang maliit na batang babae. May dala siyang bungkos ng rosas, halos kasing laki niya.
“Kuya, bili na po kayo,” mahina niyang sabi.
Sa tantiya ko, mga pito lang ang edad niya. Pagod ang itsura, marungis ang damit, at halos hatinggabi na. Doon ako natigilan. Bakit nandito pa ang batang ito? Bakit siya pinapayagang magbenta ng rosas sa ganitong oras sa gitna ng Malate—isang lugar na maraming lasing, maingay, at mapanganib?
Naramdaman ko ang awa… pero mas matimbang ang galit. Hindi sa bata, kundi sa sitwasyon na kinalalagyan niya.
“Magkano lahat?” tanong ko.
“₱100 po,” ang sagot nya.
Kumuha ako ng ₱300 mula sa bulsa ko at sabi ko,“Bibilhin ko lahat, pero umuwi ka na, ha?”
Tumango siya. Hindi ko na kinuha ang mga rosas. Ang gusto ko lang ay makauwi na siya at makatulog na parang isang normal na bata.
Akala ko tapos na ang senaryong yun.
Nagkamali ako.

ANG INA, ANG PATROL CAR, AT ANG GALIT NA HINDI KO NAPIGILAN

Makalipas ang ilang minuto, may humintong patrol car malapit sa aming pwesto. Halos kasabay nito, may isang babaeng tumawid mula sa kabila at mabilis na pumasok sa bar sa hindi kalayuan kung saan kami nakapwesto.
Paglabas niya, hinihila na niya ang parehong batang babae.
Nabigla ako.
Nainis.
At, nagalit.
Tumayo ako agad at kinompronta ang babae.
“Anak mo ba ’yan?” ang tanong ko.
“OO!” sigaw niya pabalik.
Dala ng galit ay nasabi ko sa babae, “Hindi ka na nahiya? Dinadala mo ’yung bata sa ganitong oras para magtrabaho? Dapat natutulog na siya!”
Ang galit din niyang sagot:
“Wala kang pakialam! Hindi kita kilala!”
At bigla siyang tumakbo, dala ang bata, hanggang sa hindi ko na sila makita.
Saka ko lang nalaman mula sa iba na may curfew pala para sa mga menor de edad. Kaya pala siya nag-panic nang makita ang mga pulis. Pero kahit na—hindi iyon sapat na dahilan para ipagpalit ang kaligtasan ng bata para sa pera.
Para sa akin, malinaw iyon: pang-aabuso sa bata ang nakita ko.

DALAWAMPU’T ISANG TAON NA PERO BITBIT KO PA RIN ANG ALAALA

Dalawampung taon na ang lumipas, pero malinaw pa rin sa isip ko ang mukha ng batang iyon—yung pagod na mata, yung mahigpit na hawak sa rosas, at yung takot nang hilahin siya ng sariling ina.
Kung tama ang hula ko, mga 27 anyos na siguro siya ngayon. Baka may anak na rin. At naiisip ko:
Mabuti kaya ang kalagayan nya ngayon?
O naulit lang ang trauma at sya naman ang gumagawa sa ginawa sa kanya ng kanyang sariling ina?
Maraming napagkwentuhan ko ang nagsabi, “Sobra ka naman mag-isip.”
Pero paano ako hindi mag-iisip kung paulit-ulit ko itong nakikita sa totoong buhay?
Mga batang babae na nauuwi sa prostitusyon.
Mga batang lalaki na nagsisimula sa petty crimes hanggang sa maging kriminal.
Mga batang tumatandang sugatan—at nagiging magulang na inuulit lang ang mga nakakalungkot na pangyayari sa kanilang buhay na naipapasa nila sa susunod na henerasyon.
Hindi ito imahinasyon.
Hindi ito basta kwento lang.
Ito ang tunay na nangyayari sa paligid natin.

BAKIT KO ITO IKINUKWENTO

Isinulat ko ito para ipaalala sa lahat:
Walang batang dapat gamitin, abusuhin, o pagkakitaan—kahit pa ng sariling magulang.
Hindi sapat ang
“Hindi ko kaano-ano.”
o
“Hindi ko problema yan.”
Walang boses ang mga bata.
Walang kapangyarihan.
At walang pagpipilian.
Pero TAYO, meron.
Ang pananahimik ay proteksyon ng mga nang-aabuso.
Ang pagsasalita ay proteksyon ng mga bata.
At ang gabing iyon sa Malate ang nagturo sa akin na minsan…
Isang sandaling PAKIKIALAM lang ang kailangan para makita ang katotohanan.
Na walang mangyayari kung pipiliing manahimik at maging walang-pakialam.

Nipino.com is committed to providing you with accurate and genuine content. Let us know your opinion by clicking HERE.